-=RACHØ¥ÜI=-

สวัสดีครับ...

มีอะไรที่น่าเศร้า...มาเล่าให้ฟัง...เอาสั้นๆแล้วกันนะ...^^;

หลังจากทีเด็กสาวคนหนึ่งกลับจากห้างสรรพสินค้ากับแม่ของเธอ...เธอและแม่ซื้ออาหารชนิดเม็ดถุงขนาดใหญ่สีเหลือง หนึ่งถุงมูลค่าหลายร้อยบาทอยู่...(งกนะเราน่ะ)กับถุงขนาดเล็ก หนึ่งถุง...ถูกต้องหลายๆคนเดาถูกตั้งแต่อาหารเม็ด..มันคืออาหารหมา...!!?

เมื่อถึงบ้าน ก็เป็นเวลา สามทุ่มกว่า

 ยายแก่ผู้เป็นแม่ของแม่ของเด็กสาว...นอนดูทีวีอยู่ ขณะที่พวกเรากำลังจัดแจงของที่ซื้อมา...แม่ของเด็กสาวหยิบถุงอาหารขึ้น...ก่อนเอ่ยว่า...

"แม่เอาอันนี้ให้ห่อหมกตอนไม่มีอะไรจะให้มันนะ...พะ..."

"เออ! วันนี้ตอนหัวค่ำมันโดนคนวางยา มั๊ง ไอ้สำลีข้างบ้านก็เหมือนกัน.."

"..."

เงียบ

แม่เงียบไป...ความจริงยายไม่ได้พูดอย่างนี้ยายอ้อมค้อมไปมา เราจับใจความได้เท่านี้...เอาเป็นว่า

มันตายแล้ว

ทุกๆเย็นแม่จะซื้ออาหารมาให้มันตลอด ไม่ว่าจะ ขาหมูไม่เอาหนัง...กระดูกหมูต้ม...ปลาทู...แม่รุ้ว่ามันไม่กินไก่...ตอนมันได้ยินเสียงรถแม่มันจะวิ่งมาทุกครั้ง...ทั้งๆที่อยู่กันไม่ถึงเดือน...

ตอนยายพูดอ้ำอึ้ง ยายไม่ได้กลัวแม่เสียใจ แต่ ยายไม่แน่ใจ ยายกำลังสับสนเพราะลืมเลือน...ฉันรู้ว่ายายแก่แล้ว...แต่มันทำให้พี่โกรธมาก..เพราะพี่รุ้ว่ายายเสียใจ...พี่ว่ายายดังลั่น...ยายก็โมโห..เราพยายามห้ามทัพ...แต่ถ้าฟังกันจริงๆยายพูดไม่รู้เรื่อง...ยายไม่ทันพี่...แต่เรารู้ว่า ยายไม่ได้ทำแน่ๆ..พี่คิดว่ายายทำ...เพราะยายพูดแบบพิรุธติดตัว..

 เราเสียใจมาก...เราร้องไห้เลย...เราคิดว่ามันเร็วไป...มันอยู่กับเราเดือนกว่าๆ..เอง...เราทำให้มันตายหรือเปล่า...เราไม่แย่ใจ... ยายบอกว่า คนมอมยามันจะมอมตัวอื่น...แต่ห่อหมกมันไปกินซะเอง...พอแม่เห็นยายพูด...แม่ก้อบอกว่า..เป็นเพราะยายให้อาหารมันไม่อิ่ม...ยายแย้ง...เราไม่ฟัง!

เราไม่แน่ใจอะไรเลย

เพียงเราไม่ยอมรับ

ยายเล่าให้ฟังว่า...มันวิ่งรอบบ้านเลย...ร้องลั่น...น้่ำลายฟูมปาก...ขี้เยี่ยวไหล...แล้วก็ตาย...มันตายตรงรั้งข้างบ้านเรา...ทางฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือ...เราถามยายว่า..ศพมันอยู่ไหน...ยายบอกว่า...ยายไม่มีแรงหิ้วมันไปทิ้ง...เด๋วจะจ้างคนมาแบก...เรางง..เราถามยายหลายรอบ...ยายก็ตอบคำเดิม...เราบอกว่าเราจะตื่นมาทำบุญตอนเช้าด้วย...แต่วันนั้นเราไปอบรมกะทหารมา...เลยตื่นสาย(ซะงั้น)

 ตอนสายๆเกือบเที่ยงเราถามยายอีกครั้งว่าศพอยู่ไหน...ยายบอก...เราออกไปดู...กลัวๆอยู่บ้าง..มันนอนนิ่ง...ท้องบวม...เราอดร้องไห้อีกไม่ได้...เราภาวนาให้ท้องมันยุบๆพองๆ...ให้มันหายใจอีกครั้ง...

เราจะดูแลมันให้ดีกว่านี้

ไม่ว่าตัวอะไร...หรือว่าใครสักคน...ทุกๆคนก็ต่างไม่อยากสูญเสียไปทั้งนั้น..

บายงับ